همه مقالات

این مقاله استدلال می‌کند که روایت «سر مار» جمهوری اسلامی نباید صرفاً به خامنه‌ای یا فرماندهان سپاه محدود شود، زیرا تداوم نظام پس از حذف برخی رهبران نشان داده است که حمایت‌های بین‌المللی نیز در بقای آن نقش دارند. نویسنده به‌ویژه پایتخت‌های اروپایی و روابط سیاسی و اقتصادی آنها با جمهوری اسلامی را هدف قرار می‌دهد و سفرهای اروپایی رضا پهلوی، به‌خصوص سفر به برلین، را تلاشی برای شکستن این فضای مماشات و ایجاد ارتباط مستقیم با پارلمان‌ها، سیاست‌گذاران و رسانه‌های اروپایی می‌داند. از نگاه نویسنده، این دیدارها ضمن افزایش فشار سیاسی بر جمهوری اسلامی، به تقویت روایت مردم ایران در رسانه‌های بین‌المللی و تثبیت رضا پهلوی و جریان مخالف جمهوری اسلامی به‌عنوان یک آلترناتیو سیاسی معتبر کمک می‌کند.

این متن با بررسی گزارش ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۶ رویترز درباره تلاش رضا پهلوی برای رهبری ایران، آن را روایتی یک‌سویه و جهت‌دار می‌داند که به‌گفته نویسنده، با برجسته‌کردن ضعف‌های ادعایی، کم‌رنگ‌کردن حمایت اجتماعی و نادیده‌گرفتن سرکوب و خشونت علیه پادشاهی‌خواهان، الگوی رسانه‌ای مشابه با پوشش برخی رسانه‌های غربی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ را بازتولید می‌کند. نویسنده در مقابل تأکید می‌کند که رضا پهلوی خود را «پل» به سوی آینده‌ای دموکراتیک معرفی کرده، خشونت از هر سو را محکوم کرده و شبکه‌هایی در داخل ایران دارد و نتیجه می‌گیرد که روایت رویترز بدون توجه کافی به این شواهد، تصویری ناقص از جایگاه او و جنبش پادشاهی‌خواه ارائه کرده است.

The article draws a parallel between the American Revolution and Iran’s contemporary struggle, arguing that decades of repression have brought Iran to a “point of no return” where reform is no longer sufficient and national independence, sovereignty, and the reconstruction of a law-based polity have become the central demands. Drawing on John Adams, Hannah Arendt, Václav Havel, and Nietzsche, it contrasts the Islamic Republic’s death-centered ideological order with a vision centered on life, law, freedom, and national identity. The article interprets the renewed appeal of the Pahlavi era and the Lion and Sun as expressions of this desire for secular government, modernization, and a return to normal life, ultimately arguing that Iranians should freely choose between a republic and a constitutional monarchy as the future form of their polity.

The article explores the concept of human ruin and, in contrast, the idea of the “indestructible Iranian human,” drawing on the ideas of Maurice Blanchot, Susan Sontag, Giorgio Agamben, Friedrich Nietzsche, and Václav Havel.

It argues that over nearly five decades, the Islamic Republic has sought to reduce the Iranian individual to an obedient, anonymous mass through repression, ideological control, and state institutions. Against this process of dehumanization, photography and visual testimony become tools for preserving truth and restoring human dignity—from Goya and Picasso to war photography and, today, images captured by Iranian citizens on their mobile phones.

بحران‌زایی جمهوری اسلامی، چه در داخل ایران و چه در سپهر بین‌الملل، ناشی از تصمیمات اشتباه سیاست‌مدارانش، گروه‌های منتفع از آن یا جناح‌های سیاسی‌اش نیست؛ بحران‌های جمهوری اسلامی جوهری‌اند، از هستی و چیستی آن جاری می‌شوند. بسیاری از سیاست‌مداران غربی و حتی عده‌ای از فعالان سیاسی ایرانی، هنوز درک نکرده‌اند که جمهوری اسلامی یک دولت […]