De crisis van de Islamitische Republiek, zowel binnen Iran als in de internationale sfeer, wordt niet veroorzaakt door de verkeerde beslissingen van haar politici, groepen die er profijt van hebben, of haar politieke facties; De crises van de Islamitische Republiek zijn essentieel, ze vloeien voort uit haar bestaan en wat zij is. Veel westerse politici en zelfs sommige Iraanse politieke activisten hebben nog niet begrepen dat de Islamitische Republiek geen regering is, maar een anti-regering. De staat, in de moderne zin van het woord, is een instituut voor het behoud van het grondgebied, de veiligheid van de burgers, het legitieme monopolie op geweld en de vertegenwoordiging van nationale belangen; De Islamitische Republiek heeft deze functies echter systematisch volledig vernietigd of ten dienste gesteld van een transnationaal en ideologisch project. De geboorte van de moderne natiestaat is het resultaat van de moderniteit en het aanvaarden van haar eisen, terwijl de islamistische opstand van 57 geen rebellie was tegen de vorige regering, maar tegen de moderniteit zelf en haar noodzaak – de natiestaat. De islamistische beweging van 57 is een regressieve beweging die de Iraanse natiestaat heeft vervangen door de kalifaat-ummah, en haar uiteindelijke doel is niet het nationale belang. Het is eerder de uitbreiding van de politieke islam in de wereld. In deze logica zijn Iran en het Iraanse volk niet het doel van de politiek, maar de brandstof van het project. De reden voor het bestaan van de Islamitische Republiek is niet het veiligstellen van nationale belangen, maar het voortzetten van de eindeloze oorlog met de moderniteit, de natiestaat en de wereldorde. De kwestie is niet dat de Islamitische Republiek “wel of niet wil” een normale speler te zijn in de internationale sfeer; de kwestie is dat normaal en modern zijn in strijd is met het bestaan en wat de Islamitische Republiek is.
De occasionele diplomatieke bewegingen van de Islamitische Republiek zijn geen teken van een verandering in de natuur, maar een tijdelijke tactiek in haar uitputtingsslag met de wereldorde. Omdat het Westen door de bril van de moderniteit naar de Islamitische Republiek kijkt, denkt het Westen ook ten onrechte dat het aan de kant staat van een natiestaat die vergelijkbaar is met zichzelf; Een regering die de nationale belangen op de hielen zit en in die richting onderhandelt. Doordat het Westen deze kwestie niet begrijpt, denkt het dat het door het bedreigen van de nationale belangen van Iran concessies kan verkrijgen van de Islamitische Republiek. Maar het concept van regering, natie en nationale belangen kwam niet tot stand via diplomatieke onderhandelingen; Dit zijn de constructies van het tijdperk van de Verlichting en de geboorte van de moderne wereld. Een structuur die zich duidelijk, zowel in het discours als in de praktijk, heeft gedefinieerd in tegenstelling tot de moderne wereld, is in wezen niet op zoek naar nationale belangen en is zelfs niet in staat deze te erkennen. Het bloedbad in januari en de beschietingen van duizenden Iraanse protesterende burgers zijn een onmiskenbaar bewijs van de bewering dat het regime van de mullahs net zo vijandig staat tegenover de Iraanse natie als tegenover het Westen.
Jarenlang heeft Jinnah, de zogenaamde reformistische factie van de Islamitische Republiek, deze droom aan het Westen verkocht dat als de Islamitische Republiek een plaats vindt in de internationale economie, de economische ontwikkeling automatisch een einde zal maken aan het revolutionaire radicalisme en uiteindelijk zal veranderen in een normale regering. Deze cognitieve fout kwam voort uit het gebrek aan begrip van de fundamentele oppositie van de Islamitische Republiek tegen de moderniteit en de natiestaat. Door een verkeerde analogie te maken tussen de Islamitische Revolutie en klassieke revoluties zoals de Franse Nationale Revolutie, voorspelden zij dat de Islamitische Revolutie uiteindelijk de Thermidor-periode zou binnengaan, dat wil zeggen het afnemen van het revolutionaire radicalisme. Alle regeringen die met de Islamitische Republiek onderhandelden, ondertekenden het JCPOA in 2015 met zo’n optimistische visie, en als reactie daarop worden ze vandaag de dag geconfronteerd met de uitbreiding van een geheim nucleair programma en een verbazingwekkende reserve aan raketten en zelfmoorddrones. Om deze kostbare en gevaarlijke cyclus te doorbreken moet het Westen allereerst dit probleem begrijpen om de enige mogelijke oplossing te vinden. Deh: Onderhandelen is niets meer dan een fata morgana en er is geen andere manier dan deze kracht van antimoderniteit en antiwereldorde te vernietigen. Behalve op deze manier stellen alle reacties van het Westen op de Islamitische Republiek de confrontatie alleen maar uit tot morgen, die met de dag duurder en bloediger zal worden...
...slechts op de twee nachten van 18 en 19 januari pleegde de Islamitische Republiek het meest verschrikkelijke bloedbad in haar 47-jarige geschiedenis; Een misdaad die ongelooflijk was voor de wereldgemeenschap. Als reactie op de brutale reactie van het regime zijn verschillende hypothesen naar voren gebracht, die allemaal gebaseerd zijn op politiek-economische en geopolitieke omstandigheden. Maar geen van deze antwoorden kan verklaren hoe vaak de hoeveelheid en intensiteit van de moorden in januari 1404 werden vergeleken met de protestbewegingen van de voorgaande jaren. Het passende antwoord op dit raadsel kan worden gevonden door te bedenken wat het zaad van de ‘Islamitische Revolutie’ is. De Islamitische Republiek werd niet gek vanwege de veiligheidsdreiging, maar vanwege de directe bedreiging voor haar voortbestaan.
De slogan van Javid Shah was een roep om de Iraanse natie af te keren van de strijd met de moderniteit. De koning is hier niet het echte karakter van een bepaalde persoon; Als dat zo was, dicteerde de logica dat een slogan als ‘Lang leve Omar Shah’ geschreeuwd moest worden. "Javid Shah" is de vertaling van de duizendjarige stabiliteit van het instituut van de Iraanse natiestaat, die in de Pahlavi-dynastie het moderne tijdperk binnenging. Deze roep is de wil van de natie om de ontspoorde trein van Iran, die op weg is naar een verschrikkelijke afgrond, te stoppen. Het doel is Iran terug te brengen naar het pad dat Iran in het Pahlavi-tijdperk leidde naar moderne staatsopbouw, institutionele concentratie, ontwikkeling en verbinding met de nieuwe wereld.
In januari was Javid Sjah van het volk een berisping aan het adres van de Islamitische Republiek en zijn andere antimodernistische mede-samenzweerders die, onder het mom van de oppositie, ervan dromen de oorlog met de Iraanse natiestaat voort te zetten. In tegenstelling tot voorgaande jaren richtten de Iraniërs zich deze keer op het hart van de Islamitische Republiek, en het hulpeloze regime richtte zich in een razernij van terreur en woede roekeloos en zonder voorbehoud op de harten van tienduizenden Iraniërs. Maar de wil van de natie is er niet op gebaseerd dat enkele tientallen of zelfs maar een paar honderdduizend mensen worden tegengehouden door te moorden. De natie is ontwaakt uit een 47 jaar oude slaap, heeft de strakke en lelijke slavernij van de natie, die ze hadden afgedwongen, verscheurd en is vastbesloten terug te keren naar het front.
Elk land is een god; Een God die noch hemels, noch aards is, maar een God die zich in de natie manifesteert en wiens stem alleen uit de mond van de mensen kan worden gehoord.
De stem van het volk, de stem van God
De stem van het volk is de stem van God.
Mina Kamali
23 april 2026
