Arash Tajdar
Het uitspreken van de doodstraf voor Najmeh Amini, een 23-jarige vrouw die werd berecht op beschuldiging van het beledigen van heilige zaken in cyberspace, is niet alleen tragisch en geïsoleerd nieuws; Het is veeleer een veelzeggend stukje van een grotere puzzel en een naakte kijk op de logica die de repressiemachine van de Islamitische Republiek bestuurt. Met verschillende middelen, van de straten van Isfahan tot de rechtbanken van Londen en van eenzame cellen tot sociale netwerken, streeft deze machine een centraal doel na: het laten escaleren van de kosten van elk activisme, verzet en het uiten van onafhankelijke meningen, en het meeslepen van de samenleving in passiviteit, zelfcensuur en algemene verlamming.
Om het mechanisme van dit systeem te begrijpen, moeten vier ogenschijnlijk afzonderlijke gebeurtenissen op dit moment bij elkaar worden gebracht. Enerzijds werpt de onthulling van de advocaat van de beklaagden van “Alikhani Square” in Isfahan, dat geen van de twaalf beklaagden werd beschuldigd van moord, licht op de genealogie van het project van gerechtelijke intimidatie. Door vóór elke gerechtelijke procedure zware etiketten als ‘moord’ te plakken, begint het rechtszekerheidssysteem protesten psychologisch te labelen en te delegitimeren. In deze structuur zijn de gerechtelijke rechtbanken niet de arena van procedures, maar de uitvoerende macht van intimidatie en de machine van het creëren van enge verhalen om het fundamentele recht op protest te blokkeren.
Aan de andere kant onthult het rapport van mensenrechtenorganisaties over de executie van minstens 617 mensen in negen maanden de industriële functie van dit mechanisme van fysieke eliminatie. Executie in deze structuur is, afgezien van wettelijke straffen, de belangrijkste technologie voor het consolideren van de macht door middel van naakt geweld en het creëren van collectieve terreur; De bestuursmethode van een systeem dat, met het volledige verlies van de sociale basis, zijn voortbestaan uitsluitend afhankelijk ziet van het beroven van de burgers van hun recht op leven.
Op een verder niveau laat de planning van de veiligheidsinstellingen van de Islamitische Republiek om journalisten in Londen te elimineren en te bedreigen zien dat deze logica van repressie ook door geografische grenzen heen is doorgedrongen. Deze benadering onthult de diepte van de kwetsbaarheid van het bestuur tegenover de ineenstorting van het informatiemonopolie. Door grote politieke en diplomatieke risico’s te aanvaarden probeert het regime de reikwijdte van intimidatie over de grenzen heen uit te breiden; Een duidelijke wanhoop van een structuur die elke onafhankelijke stem als een existentiële bedreiging beschouwt, zelfs duizenden kilometers verwijderd van haar grenzen.
Ten slotte is de zaak van Najmeh Amini een gelaagdheid van het meest private gebied van verzet, namelijk geloof en individuele expressie. Het bepalen van de zwaarste straf voor een activiteit in cyberspace is een duidelijke boodschap van de overheid om absolute stilte op te leggen, zelfs op de meest private gebieden van het persoonlijke leven, zodat burgers leren dat stilte de minst dure manier is.
Het geheel van deze acties weerspiegelt het structurele beeld dat de laatste fase van de structurele crisis is ingegaan; Gewapend totalitarisme, dat zijn overheersing niet kan handhaven zonder te vertrouwen op de machine van repressie en systematische moord. Dit patroon is geen teken van stabiliteit en autoriteit, maar een getuigenis van de complete politieke en historische impasse van een regime dat zijn bestaan heeft gedefinieerd door een totale oorlog tegen de samenleving te verklaren. Deze meedogenloze toevlucht tot intimidatie en geweld maakt geen einde aan de crisis, maar versnelt de uiteindelijke breuk; Een gesloten cyclus die de kloof tussen de samenleving en de hele heersende structuur onvulbaar maakt en de samenleving leidt naar de explosie van opgehoopte woede en beslissende confrontaties.
