Arash Tajdar
De vlucht van tientallen Israëlische straaljagers nabij de Iraanse grenzen is meer dan een conventionele militaire oefening; het is een precieze politieke manoeuvre en een veelzijdige psychologische operatie. Deze actie, gerapporteerd onder de noemer “het simuleren van een aanval op de nucleaire faciliteiten van de Islamitische Republiek”, zendt in feite een duidelijke boodschap uit naar drie belangrijke doelgroepen: de leiders van de Islamitische Republiek, de Amerikaanse regering en de publieke opinie in Israël.
Deze vluchten hebben een strategische valstrik voor het regime ontworpen. Het regime van de Islamitische Republiek bevindt zich nu in een moeilijk dilemma tussen reactie en passiviteit, en beide opties brengen hoge kosten met zich mee. Als de Islamitische Republiek niet militair op deze actie reageert, zal het beeld dat zij tientallen jaren heeft geïnvesteerd in het opbouwen van een afschrikwekkende macht en een as van verzet ernstig worden vertekend. Deze passiviteit betekent de stilzwijgende aanvaarding van Israëls lucht- en operationele superioriteit en het met lege handen staan voor een effectief antwoord. Een dergelijke perceptie, zowel bij de vertegenwoordigers in de regio als bij het interne orgaan van de harde lijn, kan leiden tot erosie van het gezag en de geloofwaardigheid van het land.
Aan de andere kant is elke directe militaire reactie van de Islamitische Republiek precies waar sommige figuren in Israël naar op zoek zijn: een excuus om een breder conflict te beginnen. Gezien de fragiele toestand van de Iraanse economie, de diepe sociale ontevredenheid en het internationale isolement van de Islamitische Republiek, kan het aangaan van een grootschalige oorlog een existentieel risico vormen voor het voortbestaan van het systeem. Daarom zou het meest waarschijnlijke scenario een gecontroleerde reactie zijn via proxy-troepen; Een oplossing die vermijdt de drempel van oorlog te overschrijden en tegelijkertijd de reputatie probeert te behouden. Maar zelfs deze strategie is niet langer zo effectief als in het verleden, omdat Israël met deze manoeuvre heeft laten zien dat het zijn berekeningen heeft aangepast op basis van een directe confrontatie met Teheran, en niet van marginale conflicten met aangesloten groepen.
Een andere geadresseerde van dit bericht is Washington. Met dit machtsvertoon herinnert Israël zijn bondgenoot eraan dat het bereid is alleen op te treden als de diplomatie niet effectief is of Amerika niet beslissend is over het nucleaire programma van de Islamitische Republiek. Deze actie is een drukmiddel op de Amerikaanse regering om haar steun voor een mogelijke militaire oplossing te vergroten. Door dit te doen verhoogt Israël in feite de kosten van het uitstelgedrag of de verzoening van het Westen met de Islamitische Republiek en probeert het de controle over de timing en de intensiteit van de crisis in eigen handen te houden.
Maar het belangrijkste gevolg van deze groeiende spanning geldt voor het Iraanse volk. Deze gebeurtenis laat eens te meer zien hoe het avontuurlijke en ideologische beleid van de Islamitische Republiek de nationale veiligheid en territoriale integriteit van Iran heeft gegijzeld. Het nucleaire programma van de Islamitische Republiek, dat met enorme economische kosten en verwoestende sancties wordt nagestreefd, heeft niet alleen geleid tot de macht en veiligheid van het land, maar heeft Iran ook tot het toneel gemaakt van een gevaarlijke confrontatie waarin het Iraanse volk de eerste slachtoffers zal zijn. Deze vluchten herinneren meer dan wat dan ook aan de bittere realiteit dat zolang de Islamitische Republiek bestaat, de lucht van het land nooit kalm zal zijn en de nationale middelen worden besteed aan projecten die alleen maar resulteren in de vernietiging van het land in plaats van het welzijn van de mensen.
