foto Door: Maz Mansouri
Jarenlang heeft de Iraanse linkervleugel, vooral de reformistische stroming, geprobeerd de publieke opinie ervan te overtuigen dat de “slangenkop van de Islamitische Republiek” Khamenei en de topcommandanten van de IRGC is. Hun verhaal was eenvoudig en verleidelijk: als Khamenei vertrekt of de IRGC verlamd raakt, zal het hele systeem instorten. Deze analyse reduceerde vrijwel elke serieuze en structurele strijd met het regime tot de dood van een of meer commandanten en concentreerde de energie van de oppositie op één punt in plaats van op voortdurende en intelligente druk.
Maar de realiteit was bitterder en ingewikkelder dan dit verhaal. Zelfs na de dood van Khamenei en het verlies van een aantal belangrijke IRGC-commandanten staat de Islamitische Republiek nog steeds overeind. Deze continuïteit toonde aan dat het probleem niet eenvoudigweg een individu of een militaire instelling was, maar een diep netwerk van belangen, ideologieën en vooral Internationale ondersteuning Vandaag de dag is het meer dan ooit duidelijk dat de echte “slangenkop” van het regime zich in de hoofdsteden van Europa bevindt (vooral Londen, Berlijn en Parijs), maar ook in Peking en Moskou. Met hun beleid van verzoening, handel, verborgen diplomatie en soms zelfs directe lobby geven deze landen politieke en economische zuurstof aan het regime en voorkomen ze een volledig isolement.
Een duidelijk voorbeeld van deze inspanningen hebben we gezien tijdens het recente bezoek van prins Reza Pahlavi aan Berlijn en andere Europese hoofdsteden. De Islamitische Republiek Iran gebruikte al haar bevoegdheden om de bijeenkomsten en plannen van deze reis te annuleren of ze volkomen onbelangrijk te laten lijken. De propaganda van het regime en zijn aanhangers in de media en sociale netwerken introduceerden deze reizen als ‘ceremonieel’, ‘niet doorslaggevend’ of ‘alleen voor intern gebruik van de oppositie’. Uit deze hysterische reactie blijkt de diepe bezorgdheid van het regime over wie dan ook Politieke logistiek En internationaal is voor de stem van de oppositie. Wanneer het regime zo zijn best doet om een reis te bagatelliseren, is dat precies waar de betekenis ervan moet worden opgemerkt.
In tegenstelling tot deze inspanningen zijn de resultaten van de Europese reizen van Prins Reza Pahlavi, vooral de reis naar Berlijn, vanuit politiek oogpunt significant en strategisch:
۱. Ontmoeting met hoofden en belangrijke leden van parlementen en commissies voor buitenlands beleid: Bijeenkomsten met figuren als Armin Lacht (hoofd van de commissie voor buitenlands beleid van de Bondsdag) en vertegenwoordigers van verschillende Duitse partijen, evenals soortgelijke bijeenkomsten in Zweden (Riksdag) en Italië, gaan verder dan foto's en protocollen. Deze bijeenkomsten betekenen het creëren van directe communicatiekanalen met de toekomstige besluitvormers van het Europese beleid ten aanzien van Iran. In de echte politiek vereisen regimeverandering of maximale druk voortdurend lobbywerk in parlementen, en niet alleen in regeringen. Deze bijeenkomsten planten de zaden van toekomstige belangenbehartiging in instellingen die het beleid van verzoening kunnen aanvechten en resoluties of gerichte sancties kunnen bevorderen. Zelfs als de Duitse regering niet officieel op bezoek kwam, versterkten de aanwezigheid in de Bondsdag en de dialoog met partijoverschrijdende vertegenwoordigers de politieke legitimiteit van de oppositie in het hart van Europa.
۲. Directe communicatie met de media en journalisten onder invloed van de propaganda van het regime: Het houden van een persconferentie in Berlijn met de aanwezigheid van meer dan 150 internationale journalisten was een kans om het monopolie van het verhaal van het regime te doorbreken. Veel westerse media zijn al jaren beïnvloed door de linkse verhalen of directe/indirecte propaganda van de Islamitische Republiek en beschouwen de Iraanse mensenrechtenkwesties (executies, onderdrukking van protesten, politieke gevangenissen) als marginaal. Tijdens deze bijeenkomsten bracht de Prins rechtstreeks de stem van de slachtoffers naar voren en bekritiseerde hij zelfs de journalisten omdat ze geen aandacht schonken aan de aanhoudende misdaden van het regime. Hoewel dit werk op weerstand stuitte, bracht het de discussie op het publieke niveau en toonde het aan dat de serieuze oppositie bereid is om vooringenomenheid in de media onder ogen te zien. Op de lange termijn zullen dergelijke interacties het verhaal van ‘Iran = regime’ helpen doorbreken en de stem van het Iraanse volk beter laten horen.
۳. Versterking van de positie van de oppositie als geloofwaardig alternatief: Deze reizen lieten zien dat de tegenstanders van het regime (waarbij de prins centraal staat als verenigend symbool voor een belangrijk deel van de Iraniërs) niet langer een marginale stem zijn. Het benadrukken dat de politieke toekomst van Iran door het volk zelf en via vrije verkiezingen moet worden bepaald, was een krachtige democratische boodschap die zelfs critici aan het denken zette. Auteur: Mehyar
